Zaterdag 29 oktober is er weer een partijcongres van het CDA dat de geschiedenisboeken ingaat. Het formatiecongres vorig jaar was het best bekeken live congres ooit. Weet niet of ditmaal weer livefeed is, maar het congres heeft alles in zich om weer spraakmakend te worden.

De partij is in beweging. Er is druk door dramatische verkiezingsuitslag(en), het ontbreken van een gedragen partijleider, en het besef dat “het anders moet”. Eerder gaf ik een korte voorbeschouwing op het congres. Toen wist ik nog niet dat de dag bepaald zal gaan worden door 1 dossier.

Mauro Manuel. 
Er is inmiddels genoeg over hem gezegd en geschreven. Zal ik niet herhalen. In diverse media wordt het beeld geschetst dat het CDA partijcongres zaterdag het oordeel velt over Mauro: blijven of weg? 
Dat is natuurlijk te simpel. Maar het zet de boel enorm op scherp. op twitter gaf @nicolienhermens goed aan wat dit doet met de leden: verstand en emotie vechten om voorrang. 
Beleid vs morele afweging. Juridisch vs empathie. Een onmogelijke opgave voor simpele CDA leden zoals ikzelf: we kennen het dossier onvoldoende (in 8 jaar tijd zal een aantal ordners zijn gevuld!), we kennen de precieze afwegingen en context van andere vergelijkbare zaken niet, de wet kennen we evenmin van buiten. Minister Leers kent die zaken allemaal wel.

De keuze die mij morgen mogelijk wordt opgedrongen (het is mij niet duidelijk of het congres expliciet gevraagd zal worden zich uit te spreken over deze casus, want er ligt nog geen resolutie over) is er dan ook een tussen het volgen van een minister die zijn inhoudelijke afweging heeft gemaakt, of kiezen voor een jongeman die hier duidelijk is geaard en wil blijven, en die je logischerwijs niet gelukkig maakt door hem uit zijn bestaan weg te rukken.

Dit is een onmogelijke en oneerlijke keuze!
Ik kan hem niet benaderen zoals ik mijn keuzes meestal benader: zoeken naar argumenten voor en tegen, wegen van belangen, risico’s en verwachtingen, en dan komen tot een besluit. 
Onderaan de streep staat in dit geval geen optelsom van belangen, keuzes en regels, maar een individu. Een jongeman die duidelijk heeft gemaakt te willen blijven en zich goed lijkt te gedragen. Die je bijna “straft” wanneer je hem uitzet.
En dan kan ik niks anders dan kiezen voor deze jongeman. Naastenliefde. Een keuze op gevoel en geweten. Meer met het hart dan met het verstand wellicht. Maar ook ik ben maar een mens. Een slecht geinformeerd en niet op deze zaak voorbereid mens, maar ook ik ben ook maar een mens. 
… In dit geval althans

Ik kan me een CDA congres herinneren, waar het hele land mee keek. Dat zal zaterdag a.s. wel meevallen, als onze partij het najaarscongres beleeft.

Het kabinet van VVD en CDA is alweer ruim een jaar aan het werk. Het zijn zware tijden, waarin veel moet worden bezuinigd, en jezelf populair maken als partij of politicus zal dezer dagen dus niet 1-2-3 gebeuren. So be it. Ik ben er trots op dat mijn partij niet vanaf de zijlijn becommentarieert, maar zijn verantwoordelijkheid pakt en doet wat van een stabiele middenpartij verwacht mag worden.

Komend congres is dus niet een massaal gevolgd congres zoals destijds in Arnhem, toen ik zelf (met de Tilburgse delegatie) ook nog een cameraploeg bij me had.

Wel verwacht ik een paar interessante ontwikkelingen.
1. NRC komt waarschijnlijk zaterdag met een publicatie van onderzoek onder CDA bestuurders. Zou zomaar eens een vette krantekop kunnen opleveren en daarmee een poging tot verharding van het interne debat. Onderzoeken, zo weet een debater, leveren immers altijd ondersteuning op van welk statement dan ook.
2. Er ligt een aantal leuke resoluties. Zoals van CDJA inz verkiezing van regiokandidaten. Vind het beetje onzin, als ik eerlijk ben. Kwaliteit van een kandidaat staat voorop, niet zijn toevallige woonplaats.
3. Er worden partijbestuurders gekozen. Een goede zaak, in deze belangrijke tijden voor de partij.
4. Er ligt een resolutie over CDA in steden. Erg belangrijk, omdat juist in steden onze partij positie verliest. Dat is nergens voor nodig. En dus steun ik deze resolutie, en het stedennetwerk, van harte.

Kortom, minder media coverage wellicht, maar voor de liefhebber meer dan voldoende te beleven. Ik ben erbij.

Jammer, dat we vorige week niet de titel “beste binnenstad van Nederland” in de wacht hebben gesleept. Echt jammer: met de nominatie markeren we de enorme ontwikkeling die Tilburg de afgelopen tientallen jaren heeft doorgemaakt. Ik sprak er laatst nog over met voormalige Tilburgse studenten, inmiddels jaren weg uit onze stad. Ze gaven aan super onder de indruk te zijn van de ontwikkeling van onze binnenstad: de pleinen, het kunstcluster, het dwaalgebied, de Oude Markt, etc. We staan er soms te weinig bij stil denk ik.

Op de weg terug van de teleurstellend verlopen prijsuitreiking werd me gevraagd of we volgend jaar weer meedoen. Tja, what can I say? De energie die in de stad, bij ondernemers, in het Brabants Dagblad, op straat, is losgekomen werkt aanstekelijk. Als we de komende tijd blijven werken aan en investeren in onze stad, dan heb ik er vertrouwen in dat we een volgende keer zeker weer kans maken op de fel begeerde titel. Want daar waren we het op de terugreis wel over eens: Tilburg is een beste binnenstad!