De regio Midden-Brabant heeft gekozen voor een strategische agenda, waarin “social innovation” een belangrijke pijler vormt. Social innovation is een manier van samenwerken, waarin niet technologische innovatie, cross-sectoraal leidt tot nieuwe business concepten. Zie http://www.midpointbrabant.nl voor meer info over social innovation.

Soms zie je voorbeelden van social innovation zonder dat ze als zodanig worden gelabeld. Zo ook gisteravond. Tijdens een overleg tussen de Defensie gemeenten van Brabant, samen met de provincie, de BZW, het UWV en MKB-NL/Eindhoven, ontstond het Brabants bod. Zonder dat we het benoemden, een mooi voorbeeld van social innovation en hoe we daaraan invulling kunnen geven. Voor het gemak copy-paste ik hieronder het persbericht, waarin de verschillende bestanddelen van het Brabants bod zijn verwerkt. Overigens, het elkaar opzoeken, zoals de 12 Defensie gemeenten dat hebben gedaan, om samen te zoeken naar antwoorden op complexe vragen, is ook te labellen als bestuurlijke innovatie. Het was in elk geval een goede opkomst, een goed overleg en een uitkomst van het overleg waar alle aanwezigen hun handtekening onder hebben gezet.

PERSBERICHT

17 mei 2011

Brabants bod voor defensie

Overleg over bezuinigingsopgave van 1 miljard

Twaalf Brabantse defensiegemeenten, de provincie Noord-Brabant, BZW (Brabantse Zeeuwse werkgeversvereniging), UWV en het MKB doen een Brabants bod aan defensie om in gesprek te gaan over de voorgenomen bezuinigingen van 1 miljard. Vooral in de begeleiding van defensiepersoneel naar het bedrijfsleven zien de Brabantse partijen mogelijkheden.

Op 23 mei bespreekt de Kamercommissie Defensie de bezuinigingsvoorstellen van 1 miljard. Namens het Brabantse defensieoverleg zal wethouder Erik de Ridder (EZ) van de gemeente Tilburg inspreken. “Defensie is de grootste werkgever van Brabant, dus de gevolgen zullen merkbaar zijn. Wij leven mee met het personeel dat hun baan verliest, maar voor deze mensen is absoluut plaats op de Brabantse arbeidsmarkt. Er is namelijk sterk behoefte aan goed geschoold technisch personeel, want het aantal openstaande vacatures overstijgt ruimschoots het aanbod. Ik zal bij het inspreken tijdens de Kamercommissie vooral duidelijk laten horen dat Brabant denkt in kansen en niet in bedreigingen.”

Maintenance

In het regeerakkoord is gesteld dat het voor de economische ontwikkeling en innovatie in Nederland belangrijk is dat de bedrijven geclusterd kunnen opereren zoals de Maintenance Valley in Midden-en West-Brabant. “Brabant heeft als defensieprovincie de afgelopen jaren zwaar geïnvesteerd om maintenance uit te bouwen tot een innovatieve topsector”, stelt wethouder De Ridder. “De huidige omstandigheden geven alle aanleiding om concreet uitvoering te geven aan het regeerakkoord en te kiezen voor Brabant als maintenanceregio van Nederland.”

Verder geeft defensie geeft aan de komende jaren veel activiteiten te outsourcen. De Ridder: “Daar ligt een grote kans voor het Brabantse bedrijfsleven, maar dat moet wel samengaan met een herziening van de aanbestedingsprocedures binnen defensie. Onder andere een recent BZW–rapport wijst uit dat defensie zichzelf soms meer regels oplegt dan strikt noodzakelijk is.”

Innovatie en samenwerking

Brabant is de provincie van de netwerken. Langs formele en informele lijnen vindt op structurele basis overleg plaats tussen overheid, ondernemers en onderwijs. Brabant wil samenwerken met defensie om tot bruikbare oplossingen te komen. De Ridder:”Wij steken de hand uit richting defensie. Brabant wil gebruikmaken van de kansen die de bezuinigingsoperatie ook biedt. Van defensie verwachten wij een tegenprestatie door deel te nemen aan onze overlegstructuren. Door samen aan tafel te zitten hopen wij de bezuinigingsdoelstelling op een slimme manier te realiseren zonder dat deze onevenredig hard ingrijpt in Brabant, de motor van de Nederlandse economie.”

Defensiegemeenten

De twaalf defensiegemeenten zijn: Breda, Budel (gem. Cranendonck), Den Bosch, Gilze-Rijen, Eindhoven, Oirschot, Roosendaal, Rucphen, Tilburg, Volkel (gem. Uden), Vught en Woensdrecht.

Het is een wat gevoelig onderwerp, de bonus. In de media wordt driftig gerapporteerd over bonussen van topmensen van grote bedrijven, zoals TNT, ING, etc. en dikwijls leidt dit tot ophef, rumoer, en soms zelfs teruggave van toegekende bonussen… Naar aanleiding een van de laatste publieke opstanden in bonusland, die over de ING top bonus, heb ik op twitter gezegd dat ik helemaal niet geloof in bonussen. Ik vind het een van de meest achterhaalde manieren van belonen die we kennen.

Voor ik verder ga, even wat politiek correcte opmerkingen over de graaiers en hun exorbitante bonussen.

Ik vond (lees twitter er maar op na) en vind dat de ING bonus belachelijk was, en begreep en nog niet werkelijk waar niet waar de ING topmensen de laatste tijd hebben vertoefd om te denken dat het ok was om hun bonus te incasseren. Terecht dus dat ze hem niet ontvangen, alleen jammer dat er zoveel ophef (en de dreiging van een ‘bank-run’?) voor nodig was.

De bonus is achterhaald

Wat maakt de bonus nu zo achterhaald? Laat ik eerst maar eens zeggen dat ik natuurlijk geen expert ben op dit vakgebied. Dit is mijn persoonlijke mening op basis van eigen ervaring. Geen hogere HR wetenschap, maar m’n eigen boeren verstand.
Komt ie: het is wat mij betreft niet zozeer de bonus zelf die achterhaald is, maar hoe we ermee omgaan. Paar voorbeeldjes om het te onderbouwen.

1. 1. Zodra de mogelijkheid voor een bonus in een CAO, arbeidsovereenkomst of wat voor afspraak dan ook, belandt, zijn de rapen gaar. Collega’s zien en bespreken elkaars bonussen of die van andere collega’s, en iemand blijft met een bitter-sweet gevoel achter: ik ben blij met mijn bonus, maar… Als er om wat voor reden dan ook geen bonus kan worden uitgekeerd, bijvoorbeeld omdat het geld er niet is, dan voelen medewerkers zich bekocht. Ze anticiperen immers al op hun bonus, zoals veel mensen ook anticiperen op het vakantiegeld. Ze hebben ‘recht’ op hun bonus – zoals de mannen van ING dat ook hadden
2. 2. In (organisatie)culturen waar bonussen minder vanzelfsprekend zijn – en ze dus minder onderdeel uitmaken van de arbeidsvoorwaarden dan bij 1 – loop je het risico dat de toekenning van bonussen weinig transparant of objectiveerbaar gebeurt. Met de beste bedoelingen kunnen dan net de ‘verkeerde’ mensen een bonus krijgen. Er is bijvoorbeeld ook een grote afhankelijkheid van het directe management: als de manager ‘het’ niet ziet, wordt het ook niet beloond.
3. 3. Bonussen zijn dikwijls gebaseerd op het vaste salaris. Een percentage, een factor, etc. Iedereen kan vervolgens uitrekenen dat zij die al veel verdienen (qua basissalaris) ook de hoogste bonussen toucheren. Zelfs wanneer iemand lousy presteert maar in een rol met een goed vast salaris, kan hij/zij nog volop mee-eten uit de bonusruif. Andersom: een keihard werkend en optimaal presterend talent onderaan de salarispiramide krijgt zelfs bij een topbonus maar weinig, wanneer dit gebaseerd wordt op zijn/haar vaste salaris. Heb ik nooit begrepen: alsof de prikkel voor de rijken groter moet zijn dan voor de armen..? Uitzonderlijk presteren is toch waarop we willen sturen..? :-s
4. 4. Ga je harder werken van een in het vooruitzicht gestelde bonus? Dat is maar zeer de vraag. Je wordt betaald om hard te werken. Wanneer bonussen een onderdeel vormen van de arbeidsvoorwaarden (en dus jaarlijks op de 1 of andere manier terugkeren) loop je het risico dat de bonus een drijfveer op zich wordt. Dat hebben we kunnen zien op Wall Street bij de beurshandelaren en andere financiele wizzkids, maar dat zie je ook op kleinere schaal. Vraag is of dat is wat je wil als bedrijf/organisatie. Of zoek je een manier om mensen boven zichzelf te laten uitstijgen, waaraan eventueel ook een financiele beloning gekoppeld kan worden? Wat voor mensbeeld heb je als je denkt dat bonussen nodig zijn voor betere prestaties, en dat zonder bonussen mensen onvoldoende geprikkeld zouden worden?

Tja, er zijn vast nog 100 redenen waarvoor bonussen het beste HR middel zijn om mensen te prikkelen. Ik hoor ze graag. Ik ben echter niet gemakkelijk te overtuigen

Gegroet,

Erik

PS Zelf ontvang ik dit jaar, net als vorig jaar trouwens, geen bonus. Dat is geen onderdeel van de arbeidsvoorwaarden van wethouders. En wat mij betreft – maar dat is inmiddels geen verrassing denk ik – is dat maar goed ook

Na het closing diner van 28 april in Changzhou, waar we als Tilburgse delegatie nog een afscheidsnummer ten gehore hebben gebracht, volgde een gezellige naborrel met onze Chinese gids (jongste bediende van het Foreign Affairs office van de gemeente Changzhou) en exhange of gifts met de andere delegaties. De vrijdagochtend zouden alle delegaties hun reis weer vervolgen: sommige naar Nanjing, andere naar huis, in ons geval naar Shanghai.

Shanghai people's park

Bij aankomst in China had ik al wel in de gaten dat Shanghai een immense stad is, waar de ontwikkeling in de laatste 10 jaar ongekend is geweest. Op 29 april hadden we een afspraak met de consul-generaal en economisch medewerker Astrid Boschker, die twee dagen eerder bij ons was in Changzhou. We lunchten op een geweldige locatie in het centrum van Shanghai, op een haast Parijs aandoend stukje: buitenterras/binnentuin, aan een laan met platanen. Geweldig. (adres op verzoek beschikbaar)

Daarna snel door naar onze afspraak met Jurrie-Jan Tap, vice president business development bij CEVA Logistics China. Een Nederlander dus, die de laatste 3 a 4 jaar in Shanghai een enorme groei en ontwikkeling heeft kunnen meemaken met zijn bedrijf. Geweldig inspirerend. Het doet me meer en meer realiseren dat er geen weg terug is: om de economische ontwikkeling van Tilburg te kunnen stimuleren moeten we de verbinding zoeken met onze omgeving in Midden-Brabant, in de provincie, in Zuid-Nederland, in de EU, … etc. En het verhaal klopt ook: bv op het gebied van logistiek, ligt Tilburg op ca 1 uur van de haven van Rotterdam. Die afstand is veel korter dan van de ene kant van de haven van Shanghai naar de andere. Of misschien ook wel van uiteinde van de Maasvlakte naar hartje Rotterdam, om eens een vergelijking te maken. De logistieke sector is er niet bij gediend dat gemeenten tot de gemeentegrenzen kijken. Verbinding is het toverwoord.

Op bezoek bij CEVA Logistics China

29 april ‘s avonds gedineerd op een dakterras met uitzicht over rivier en “boulevard” van Shanghai. Geweldig uitzicht; en voor het eerst weer “westers” eten. Einde was een borrel met “mijn” ambtenaren op de 92e verdieping van het financial centre/Park Marriott hotel. Heb ik op twitter al beschreven: jonge hippe Shanghai-enaren en expats, die enorme hoeveelheden dure champagne drinken alsof het kraanwater is. Niet echt mijn ding, maar de hoogte van de bar (en het gezelschap ) maakte(n) veel goed.

Skyline Shanghai vanaf dakterras "M on the Bund"

30 april voor mij terugreis. Dat betekende een lange reis, met vertraging, hetgeen vrij standaard schijnt te zijn voor Chinagangers. De luchtverkeersleiding laat het Chinese verkeer voor, en natuurlijk ook de militaire vluchten. Een uur vertraging viel dan dus eigenlijk best mee. De reis zelf ook wel: 3 films, redelijk eten, aardige buren. Alleen blijf ik me verbazen over de krapte van de stoelen in de economy class. Je kunt – om het eens op goed Tilburgs te zeggen – je kont er niet in keren… en da’s nie fijn als je er 11 uur in moet doorbrengen
Maar goed, de reis verliep voorspoedig; snel door douane en bagageafhaal, snel ook weer thuis.

Daarmee een einde aan de reis. Als ik nog foto’s krijg, dan zet ik die online. De goede lezer heeft inmiddels in de gaten dat ik erg enthousiast ben teruggekomen uit China. Er liggen legio kansen op ons te wachten. Eigenlijk is het daarbij heel simpel. Onze stedenband biedt ons de mogelijkheid die kansen te verzilveren, of het verzilveren in elk geval te vergemakkelijken. Wanneer we niet investeren in onze stedenband, zullen we ook geen ROI behalen. Wanneer we wel investeren in onze stedenband, kost het ons waarschijnlijk veel tijd, energie, duw- en trekwerk, maar dan neemt de kans op succes toe.

Kortom, later meer.(.?)